Nadat ik de vierde “Miniature” voor piano had geschreven vroeg ik me af hoe al die septiemen zouden klinken in een versie voor strijkorkest. Het enige wat me hierin tegenhield was de opus-nummering; immers, “Miniature #4” was al een opus sub-nummer en nu gingen daar ook nog meerdere versies van ontstaan. Het was aanleiding om een nieuwe naam voor dit korte, sfeervolle stukje te zoeken, en dat is “Cantilene” geworden, met de Franse ondertitel “en miniature”, waarbij het trouw blijft aan zijn afkomst.

Het eerste nummer binnen dit nieuwe opus 109 is daarmee muzikaal identiek aan op.102 no.4, maar er is nu ook een versie voor strijkorkest (op.109 no.2) en een versie (op.109 no.3) voor fluit en piano. Dit laatste uiteraard met het oog op publicatie door FluteTunes.

Ik heb ook een versie voor cello en piano gemaakt, het opus 109 nummer 4.